FIL Spotlight #3

Her pazartesi, bir FIL Fellow’un perspektifi spotlight’ta. ✨

FIL Spotlight serimizde; inovasyon, liderlik, girişimcilik, teknoloji ve dönüşüm odağındaki gerçek deneyimleri, fikirleri ve bakış açılarını doğrudan Fellowlarımızdan dinleyeceğiz.

Spotligth'ın üçüncü sayısında söz 2024 Dönem Fellowumuz Beliz Bediz Sinan 'da .Keyifli okumalar!

Birlikte Çalışmadan Önce, "Birlikte Olmaya" Odaklansaydık Ne Olurdu?

Merhaba, ben Beliz. FIL 2024 dönemi fellowu, girişimci liderleri destekleyen BeHumbo 'nun kurucusu, Founder Institute Türkiye direktörüyüm.

Bugün takımlarda, startuplarda ve inovasyon topluluklarında "yuvaya benzeyen" bir alan yaratmanın gücü üzerine birlikte düşünmeye davet etmek istiyorum sizleri.

Bizler genellikle işler, hedefler ve sonuçlar için bir araya geliriz.

Günlük toplantılar, gündem maddeleri, teslim edilecek işler…

Ama bir şeyleri koştur koştur yapma telaşı içinde, bazen sadece olmayı unutuveriyoruz.

Görülmeyi, görmeyi… Birlikte olmayı.

İki yıl önce Future Innovation Leaders (FIL) Fellowship programına katıldım. "Vereceklerim var" diye gitmiştim. Ama aldıklarım çok daha fazla oldu.

Öğrenmeye istekli, arayışta ve biraz da temkinli bir öğrenciydim.

İçine girince fark ettim ki bu alan diğer network gruplarından çok çok farklı olarak statünden, bu zamana kadar neyi başardığından etkilenmiyor. Seni olduğun gibi kabul ediyor.

FIL bana "İçeri gir. Dene. Biz seni tutarız" dedi.

Ve ben ilk yıl bir öğrenci olarak kapısından girdiğim bu çembere, sonraki yıllarda hem aktardığı bilgilerle rehberlik eden bir eğitmen hem de organizasyonun tasarımına yön veren bir yol arkadaşı olarak döndüm.

Çember benim için yeniden açıldı; ama bu kez beni olduğum gibi kabul etmek için değil, beni yukarı taşımak için.

İşte o an, FIL benim için inovasyon dünyasındaki profesyonel ağımızı genişlettiğimiz bir alandan çok çok daha ötesi bir "yuva" olmaya başladı.

İçerideki kültür yaşayan, nefes alan bir şeydi sanki. Ve içindeki her bir üyeye şöyle fısıldıyordu:

“Biz senin hem bugünkü haline hem de dönüşmekte olduğun o insana kucak açıyoruz.”

Kültür "inşa etmeye" çalışmayı bırakırsak ne olur?

Peki ya çalıştığımız yerlerde "kültür inşa etmeye" çalışmayı bırakıp, onun nefes alabileceği koşulları yaratmaya odaklansaydık ne olurdu?

FIL'in bir yapısı var. Sağlam değerleri var. Her şeyin arkasında düşünülmüş bir niyet var.

Ancak FIL’i FIL yapan şey, insanların birbirleriyle kurduğu sıcak, açık ve şefkatli bağlar. FIL’e girdiğinde hissettiğin o ev hissini kurallar yaratmıyor. İlişkiler yaratıyor.

O alan seni, bir ebeveyn gibi, kollarını açarak karşılıyor; ama amacı seni kendi kalıbına sokmak değil, kendini şekillendirirken sana destek olmak.

Organizasyonlarda psikolojik güvenlik konuşuyoruz, açık iletişim için birtakım kurallar koyuyoruz vs ama bir türlü tam olamıyoruz bu konuda.

Fark ettim ki;

FIL’de bu alan sadece var olabilmeye alan açarak kendiliğinden organik bir biçimde ilerliyor.

Kişiler daha ilk günden kendini o kadar ait, o kadar güvende hissediyor ki. Benim sadece yakın arkadaşlarıma açabileceğim şeyleri paylaşıyor. Kimse yargılamıyor, kimse akıl vermiyor. Sadece… orada, o anın içinde kalıyorlar.

O gece, kimin ne düşüneceğini umursamadan özgürce dans eden bir arkadaşımdan içten içe çok etkilendim. İlgi çekmek ya da onaylanmak için yapmıyordu bunu. Sadece kendi bedeninin içinde, tamamen o anın farkındaydı.

Ve o an fark ettim ki: Ben bunu yapmayı henüz bilmiyordum. En azından henüz.

Takımlar da Böyle Kurulsaydı?

Ya daha fazla takım bu mantıkla inşa edilseydi?

Başkalarının gözü önünde değişmenize ve gelişmenize izin verilen takımlar…
Değerlerin sadece duvara asılmadığı, bizzat yaşandığı takımlar…
Roller esnek olsa bile, güvenin hep sabit kaldığı takımlar…

Bu deneyim beni şu soruları sormaya itti:

Sizin şirketinizde, herkesin gözü önünde büyümek ve olgunlaşmak güvenli mi?
Kendinizi tamamen "hazır" hissetmeden önce bir şeyleri deneme cesareti bulabiliyor musunuz?
Şirket değerleriniz insanları koruyor mu, yoksa onlara baskı mı yapıyor?

Liderlik: Alan Tutmak

Bana göre liderlik tam olarak böyle bir şey.

Gerçek liderlik, başkalarına yol göstermenin de ötesinde, insanların içlerindeki potansiyeli özgürce yeşertebilecekleri güvenli alanlar yaratabilmektir.

Bir insan görüldüğünü hissetmediğinde, sahneye kendi gerçek benliğiyle çıkması çok zordur.

Belki "Ne tür bir kültür inşa ediyoruz?" diye sormayı bırakmalı

ve şunu sormaya başlamalıyız:

👉 "Nasıl bir alan açıyoruz?"

Bir yapı tasarlayabilirsin.

Bir ekip kurabilirsin.

Her şeyi Asana / Trello / Notion board'una kusursuzca planlayabilirsin.

Ama dönüşümü takvime koyamazsın.

Sadece ona izin verebilirsin.

İş yeriniz, sadece sabahları "damgalandığınız" bir yer değil de akşamları döndüğünüz bir "yuva" gibi hissettirseydi, hayatınızda ne değişirdi?

Eğer bu yazı içinizde bir yerlere dokunduysa, şu sorular üzerine düşünmek için kendinize bir an tanıyın:

Çevrenizde daha fazla "görülmeye" ihtiyacı olan kim var?
Başkalarının içini dökebilmesi ve kendisi olabilmesi için nerede biraz daha alan açabilirsiniz?
Ve ekibinize bir yuva sıcaklığı hissettirmek için atabileceğiniz o küçük adım ne?

Bu yazı sizde neler uyandırdı, duymayı çok isterim. Düşüncelerinizi paylaşmaktan veya bu yazıya cevap yazmaktan çekinmeyin.